Ζώντας με ατοπική δερματίτιδα

Τα ορατά συμπτώματα δεν είναι τα μοναδικά συμπτώματα.

Οι εξάρσεις δεν προκαλούν απλώς ενόχληση. Συχνά, η ατοπική δερματίτιδα απαιτεί καθημερινή θεραπευτική αντιμετώπιση, ώστε να τεθούν υπό έλεγχο ο κνησμός και το εξάνθημα. Οι τοπικές θεραπείες μπορεί να σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε την έξαρση. Ωστόσο, ίσως αισθάνεσθε ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσατε να κάνατε για να αποφύγετε την επανεμφάνιση μιας έξαρσης. Τα άτομα με ατοπική δερματίτιδα αναφέρουν ότι αυτό το ενδεχόμενο τους προκαλεί συμπτώματα έντονου άγχους.

Γι’ αυτό τον λόγο, είναι σημαντικό να κατανοήσετε το υποκείμενο αίτιο της νόσου. Μάλιστα, τα συμπτώματα μπορεί να σας κάνουν να αισθάνεσθε αμηχανία για την εμφάνισή σας. Ωστόσο, η κατανόηση των ανοσολογικών μηχανισμών μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα το δέρμα σας και να ανακαλύψετε νέους τρόπους αντιμετώπισης της πάθησης.


Ιστορία ασθενή

Εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από χρόνια ατοπική δερματίτιδα.

Οι εξάρσεις μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινή σας ζωή. Παρακολουθήστε τη μαρτυρία ενός άνδρα με χρόνια ατοπική δερματίτιδα και μάθετε πώς η νόσος επηρεάζει τη δική του ζωή.

«Επηρεάζει κάθε τομέα της ζωής μου»

Λένε ότι το δέρμα είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματος.

Το γεγονός ότι, σε όλη μου τη ζωή, ήταν κάτι που με ενοχλούσε συνεχώς σημαίνει επίσης ότι επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μου.

Έχω μια έντονη ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήθελα πολύ να μπω στους ναυτοπροσκόπους, όπου ήταν πολλοί από τους φίλους μου, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι φορούσαν λευκά πουκάμισα ως μέρος της στολής οπότε μετά από λίγο εμφανίζονταν λεκέδες αίματος στο πουκάμισό μου και οι άλλοι γελούσαν μαζί μου.

Επίσης, τον χειμώνα, φορούσαν ένα ολόμαλλο πουλόβερ που μου έφερνε φαγούρα και ως ναυτοπρόσκοποι που ήμαστε έπρεπε να μπαίνουμε στο νερό, αλλά, δυστυχώς, το νερό της θάλασσας δημιουργούσε φλεγμονή στο δέρμα μου.

Οπότε, τελικά δεν έγινα ένας ιδιαίτερα πετυχημένος ναυτοπρόσκοπος.

Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι ο εκφοβισμός που δεχόμουν, ιδίως στο σχολείο.

Όταν φορούσα τη στολή και δεν συνειδητοποιούσα ότι υπήρχε ένας λεκές από αίμα στην πλάτη του πουκαμίσου μου, οι άλλοι γελούσαν με μένα.

Το δέρμα μου άρχιζε να ξεφλουδίζει όλη την ημέρα και έτσι οι άλλοι μου έδωσαν το παρατσούκλι «ο Σφολιάτας» και συνήθιζαν να με κοροϊδεύουν γι’ αυτό.

Μερικές φορές ένιωθα ότι απλά έσερνα τον εαυτό μου για να πάει στη δουλειά και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

Μεγαλώνοντας με την κατάσταση αυτή, απλά με τον καιρό συνήθισα το να μην κοιμάμαι καλά και να είμαι πάντα κουρασμένος.

Αλλά όταν παντρεύτηκα, ήταν σαν ένας προβολέας να φώτισε το πόσο με επηρέαζε η κατάσταση.

Η γυναίκα μου κοιμάται πολύ ελαφριά, εγώ πάλι συχνά έχω ενοχλήσεις, ξύνομαι και είμαι ανήσυχος όλη νύχτα.

Αυτό έκανε τη γυναίκα μου να κοιμάται με δυσκολία πλάι μου, ενώ η δική μου δυσκολία ήταν ότι συνειδητοποίησα πως τώρα έπρεπε να σκέφτομαι και κάποιον άλλον, ενώ πριν απλά αποδεχόμουν αυτή την κακή ποιότητα ζωής.

Όσο για τις σωματικές επιπτώσεις, οι βασικές είναι ο πόνος και η ταλαιπωρία. Να μην μπορείς να ηρεμήσεις λόγω της ασταμάτητης φαγούρας.

Πραγματικά μου πήρε τη χαρά της ζωής.

Δεν θυμάμαι πότε συνειδητοποίησα ότι έχω αυτή την πάθηση, την είχα πάντα και απλά συνήθισα στο γεγονός ότι αποτελούσε μέρος μου...

Σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτή την κατάσταση: Σκέφτομαι τα αθλήματα που θα μπορούσα να χαίρομαι, σκέφτομαι τις διακοπές που θα μπορούσα να είχα πάει, χωρίς να πρέπει να ανησυχώ για το κλίμα της χώρας ή για το αν έχω πάρει αρκετές κρέμες μαζί μου ή αν χρειάζομαι βεβαίωση από τον γιατρό για να μη με σταματήσουν για έλεγχο με όλα αυτά τα φάρμακα που έχω στην τσάντα.

Η ουσία είναι ότι, όταν κάτι σε έχει επηρεάσει σε όλη σου τη ζωή και επιδρά σε όλες τις πλευρές της σχεδόν γίνεται μέρος της ταυτότητας σου.

Έτσι, ακόμα και όταν το δέρμα μου είναι καθαρό και δεν φαίνονται σημάδια, εξακολουθεί και υπάρχει ένα κομμάτι μου που νιώθει…σαν κάποιος που θα δεχτεί εκφοβισμό ή θα τον κοιτάξουν περίεργα.

Φανταστείτε πως είναι να νιώθετε συνέχεια ότι περπατούν πάνω σας έντομα ή ότι έχετε φαγούρα και να μην μπορείτε να ξυστείτε. Σχεδόν σαν να είναι η φαγούρα κάτω από το δέρμα και παρόλο που ξύνεστε πολύ δεν μπορείτε να φτάσετε στο σημείο.

Όταν νιώθω ότι μέσα μου συμβαίνουν πράγματα, το δέρμα μου το μαρτυρά.

Όταν το δέρμα μου εμφανίζει σημάδια, είναι εφιάλτης. Νιώθω να καίγεται το πρόσωπό μου, νιώθω φαγούρα παντού και το μόνο που θέλω είναι να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση.

Ό,τι κι αν θέλω να κάνω, σκέφτομαι πρώτα εάν αυτό θα προκαλέσει έξαρση στο δέρμα μου.

Οπότε υπάρχει σίγουρα μια πραγματικότητα που δεν είναι, θα λέγαμε, επιδερμική, είναι κάτι που συνδέεται με κάθε μέρος του κορμιού σου και με όλη σου την ύπαρξη.